ဟိတ္ဟန္မထုတ္တဲ့ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း(သုိ႔) စြပ္က်ယ္၀တ္လူတစ္ေယာက္ႏွင့္ၾကံဳဆံုခဲ့ရသူတု႔ိ၏ မွတ္တမ္းမ်ား
===================================================================
“အိမ္အေပၚထပ္ၾကမ္းၿပင္မွာ စြပ္က်ယ္၀တ္ၿပီး တၿခားလူၾကီးေတြနဲ႔ထိုင္ထိုင္စကားေၿပာေနတာပဲ စစ္၀တ္စားနဲ႔မေတြ႔ဘူးဘူး အေမၾကီးတုိ႔လားေၾကာက္လို႔အနားမကပ္ရဲဘူးေလ” အသက္ ၈၂ အရြယ္ရွိေနၿပီၿဖစ္သည့္ အဘြားေဒၚသိန္းဟန္က စဥ္းစဥ္းစားစားေတြးေတြးဆဆၿဖင့္ ေၿပာၿပေနသည္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအေၾကာင္း စာကဗ်ာေဆာင္းပါးအတၳဳပၸတိၱေပါင္းမ်ားစြာ မေရမတြက္ႏုိင္ေအာင္ပင္ ေပၚထြက္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ၿပည့္စံုလွသည္ဟူ၍ေတာ့မရွိႏိုင္ေသးေခ်။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အေၾကာင္း ၾကားရဖက္ရတုိင္း အသစ္ဆန္းလို အံၾသခဲ့ရ။ အားက်ခဲ့ရ။ ဂုဏ္ယူခဲ့ၾကရသည္ခ်ည္း။ ကိုယ္ေတြ႔မွတ္တမ္းမ်ား ႏွင့္ အၿခား စာေပမ်ားစြာေရးသားခဲ့သူတုိ႔က ပညာတတ္ႏွံစပ္ကၽြမ္း၀င္စြာ ေပၚလြင္ေအာင္ေရးသားႏိုင္ၾကေသာ္လည္း မထင္မရွားအညတရမ်ားအၿဖစ္ႏွင့္ ေတာင္သူလယ္သမားမ်ားစြာလည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို ေတြ႔ၾကံဳခဲ့ရ။ ၿပဳစုခဲ့ရသူမ်ားလည္း မနည္း။ ထုိထို္ေသာသူတုိ႔၏ အမွတ္တရမ်ားက အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးၿဖင့္ တိမ္ၿမွပ္ေနၾကသည္။ အခ်ိဳ႕ကအိုမင္းကြယ္လြန္ကုန္ၾကၿပီ။ ထိုသူမ်ားထဲမွ ရွားပါးစြာက်န္ရစ္ခဲ့သူမ်ားႏွင့္ ၾကံဳဆံုခိုက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ပံုရိပ္မ်ားကို မွန္းဆပံုေဖာ္မိသည္။
၁၉၄၅ ခုႏွစ္ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္မ်ားကိုေတာ္လွန္ရင္း ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ သရက္ၿမိဳ႕နယ္ ဆင္ေကာ္အုပ္စု၊ ကန္စြန္းေၿမာင္ေက်းရြာ ဦးမိုးခ၏ ေနအိမ္တြင္ ၃ ရက္တာတည္းခိုသြားသည္ဟု ဦးမိုးခ၏သမီး အဘြားေဒၚသိန္းဟန္က ၿပန္ေၿပာင္းေၿပာၿပေနသည္။ ထိုအခ်ိန္က ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္သမီးအရြယ္သာ ရွိေသးၿပီးကေလးတို႔ဘာ၀ ေဆာ့ကစားရင္း ေက်းရြာဓေလ့ဆီဆံုၾကီးလွည့္ရာတြင္ လိုက္ပါၾကရင္း ယင္းဆီဆံုၾကီးကိုေက်ာ္ခြကာ အိမ္အေပၚထပ္တက္သြားသူ စြပ္က်ယ္၀တ္လူၾကီး ကိုသတိမမူမိခဲ့ပါေလ။
ယခုေတာ့ဆီဆံုၾကီးမရွိေတာ့။ ထုိလူၾကီး၀င္လာခဲ့ရာ ၿခံတံခါးေပါက္ကေတာ့ယေန႔တိုင္ မေၿပာင္းလဲ။ အိမ္ၾကီးကလည္း အနည္းငယ္ၿပင္ဆင္ထားသည္ကလြဲ၍မေၿပာင္းလဲ။ ဆီဆံုၾကီးကေတာ့ ၿခံေထာင့္တြင္သစ္သားတံုးတစ္တံုးအၿဖစ္ အဘြားေဒၚဟန္စိန္လည္း မ်က္စိမံႈနားထိုင္းခါးကိုင္းခဲ့ၿပီ ထုိစဥ္ကေတာ့ကေလး။
“ ဗိုလ္ေအာင္ဆန္းဆိုတာဘယ္သိဖို႔၊ အေဖေၿပာၿပတာဒါတုိ႔ဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီးတဲ့ ေနာက္ႏွစ္ေယာက္က ဗိုလ္မွဴးေအာင္၊ ဗိုလ္စိန္မွန္တဲ့ အေမၾကီးတုိ႔ကေတာ့ အိမ္ေပၚတက္ထမင္းစားစရာရွိတာစားေပၚ့ သူတပည့္ေတြနဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က၀ိုင္းထိုင္စားေသာက္ စကားေၿပာေနတာပဲ။ အိမ္မွာေနရင္စြပ္က်ယ္ဂ်ိဳင္းၿပတ္၊ ပုဆိုးနဲ႔ သူတပည့္ေတြကိုေတာင္ေၿပာေနတာ ဘာလို႔အ၀တ္စားေတြအမ်ားၾကီးယူမလဲ ပုဆီးတထည္ေဘာင္းဘီတစ္ထည္ဆိုေတာ္ၿပီတဲ့” အဘြားေဒၚသိန္းဟန္က အတိတ္အေၾကာင္း မွတ္မိစသေလာက္ေၿပာဆိုခဲ့ၿပီး ေမာဟုိက္ေနေလ။ လက္မ်ားကလည္းတံုခ်ိေနသည္။ အၾကားအေၾကာင္းရာတို႔ကိုေတာ့ သူေကာင္းေကာင္းမမွတ္ေတာ့ပါေလ။
ကန္စြန္းေၿမာင္ရြာက သမိုင္းထဲကရြာ။ သမိုင္းစာမ်က္ႏွာမ်ားေပၚေရာက္ရွိမလာခဲ့သည့္ရြာ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ေၿခကုပ္ယူခဲ့ရာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေၿခရာခ်င္းထပ္ေအာင္သြားလာခဲ့ရာ။ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရး တပ္သားတုိ႔တပ္စြဲခဲ့ရာ။ ေသြးေၿမက်ခဲ့ရာ။ တပ္မေတာ္ေခါင္းေဆာင္တစ္ယာက္ ဟိတ္ဟန္မထုတ္ ပါ၀ါမၿပခဲ့ရေနရာ။ကန္စြန္းေၿမာင္ေက်းရြာတြင္ ေတာ္လွန္ေရးတိုက္ပြဲ၀င္တပ္သာတုိ႔ ကိုေဆးကုရာက်န္းမာေရးေဆာင္ေလးရွိခဲ့ဖူးသည္။ ထမ္းစဥ္ေလးမ်ားၿဖင့္ ဒဏ္ရာရတပ္သားမ်ားကို ရြာနံေဘးေခ်ာင္းေလးတြင္ ေရသန္႔စင္ေပးခဲ့သည္။ ယင္းက်န္းမာေရးေဆာင္ေလးရွိရာ သရက္ပင္ၾကီးေအာက္တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတစ္ေယာက္ေၿမၾကီးေခါင္းအံုးခဲ့ရသည္။ ကန္စြန္းေၿမာင္ရြာေလးက တပ္သားမ်ားကိုထမင္းခ်က္ေကၽြးခဲ့သည္။ ေစတနာပိုစြာဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို တစ္သီးတစ္သန္႔ၿဖင့္ ဘုန္းၾကီးပြဲတမွ်ေကၽြးခဲ့ဖူးသည္။
ဤေနရာတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က “ ဒီလိုဖြယ္ဖြယ္ရာရာ ေကၽြးမယ္ဆုိရင္ က်ဳပ္တပ္သားအားလံုးကိုလည္း ေကၽြးႏိုင္ရင္ေကၽြး မေကၽြးႏိုင္ရင္ က်ဳပ္ကိုလည္းသူတုိ႔ကိုေကၽြးသလိုပဲေကၽြးပါတစ္သီးသန္႔မလုပ္ပါနဲ႔” ဟုအေၿပာခံခဲ့ရသည့္ရြာကေလး။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကိုၿမင္ေတြ႔ခဲ့ရသည့္ ကန္စြန္းေၿမာင္ရြာသား အၿခားကေလးငယ္တစ္ဦးလည္းရွိေနပါေသးသည္။ သူကေတာ့ အသက္ ၈၀ အရြယ္အဘိုးဦးေကးပင္ “ဗိုလ္ခ်ဳပ္တုိ႔တည္းတဲ့အိမ္မွာ ကေလးေတြကို မုန္႔ဗူးေလးေတြေ၀ေပးတယ္။ ကင္းေစာင့္တဲ့လူေတြကို ေရခပ္ခိုင္းရတယ္ အလားကားခပ္ခိုင္းတာမဟုတ္ဘူး ဟိုကေနေၿပာင္းလာေတာ့ တပ္ေတြနဲ႔ ဂ်ပန္မႏွစ္ေယာက္ပါလာတယ္ တုိ႔ေၿပာင္းခဲ့တဲ့ေတာထဲလာထားတယ္ မ်က္ႏွာဖုန္းစြပ္ေတြနဲ႔ဘာမွေတာ့မလုပ္ဘူး ဒီအတုိင္းလႊတ္ထားတာပဲ က်ဳပ္တုိ႔အဘိုးေတြက သူကိုေစာင့္ေပးၾကတယ္ ညအခါမွာသူစာေရးေနတယ္ ဖေယာင္းတုိင္ လက္ေမာင္းေလာက္ၾကီးနဲ႔ ၿမင္ရတာကေတာ့ သူက စြပ္က်ယ္ဂ်ိဳင္းၿပတ္နဲ႔ သူေနာက္ကသက္ေတာ္ေစာင့္လားဘာလားမသိဘူး သူတုိ႔ကေတာ့ က်က်နန၀တ္စားထားတာေပါ့ တုိ႔ထိုင္ေနတဲ့ဆီဆံုတဲကိုေက်ာ္ၿပီး၀င္သြားတာကို” ဟုကြမ္းေလးၿမံဳရင္းအဘိုးဦးေကးကေခါင္းတညိမ့္ညိမ့္ၿဖင့္ ေၿဖးေလးစြာတစ္လံုးၿခင္းဆိုသည္။
အတိတ္တို႔သည္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရပ္ေနရာရြာအစြန္မန္က်ည္းပင္ေအာက္တြင္ သစ္ရြက္ေၿခာက္မ်ားလို ေၾကြက်ေနသည္။ အဘိုးဦးေကးကေတာ့ ေတာင္ေ၀ွးေလးကိုေထာက္ရင္း သူၿခံ၀ိုင္းေလးထဲတစ္လွမ္းၿခင္း လွမ္း၀င္သြားသည္။ အဘိုးလက္ညိႈးထိုးၿပခဲ့ရာ ေတာင္ရိုးကိုကၽြန္ေတာ္လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္မိသည္။ ဗမာၿပည္လြတ္လပ္ေရးစိတ္အားထက္သန္လွသည့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတစ္ေယာက္ ဒီေတာတန္းေတာင္ရိုး တစ္ေလွ်ာက္ အဘယ္မွ်ပင္ပန္းခဲ့ေလသည္မသိႏိုင္ပါေလ။
ထိုသို႔ၿဖင့္ဗိုလ္ခ်ဳပ္အတိတ္၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အရိပ္တုိ႔ကို ၿမင္ေတြ႔ခဲ့ရသည့္ ပုဏားရြာသူ မိန္းကေလးငယ္တစ္ဦးလည္း သက္ရွိထင္ရွားရွိေနပါေသးသည္။ ယင္းရြာကေတာ့ အထင္မကရေနရာ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးစတင္ရာ၊ ေအာင္ေၿမနင္းရာစိန္ေခၚတိုက္ပြဲ၀င္ရာ။ သမိုင္း၀င္အေထာက္ထားႏွင့္ အမွတ္သားမ်ားက မ်ားစြာက်န္ရွိေနသည့္ ေနရာ။ ရြာကေလးကတိတ္တဆိတ္ၿဖင့္ မတ္လ ၂၇ ရက္ေန႔ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးေန႔ကိုစတင္ ခဲ့သူအၿဖစ္သူကိုသူေမ့ေနေလ်ာ့သလား။ ေမ့ေလ်ာ့ထားသူတုိ႔ေၾကာင့္ပဲ ေမ့ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ခဲ့တာလား။
ထိုရြာကေလးတြင္ အသက္ ၈၇ ႏွစ္အရြယ္အဘြားေဒၚေစာေ၀တစ္ေယာက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတည္းခိုခဲ့ရာ ေနအိမ္ႏွင့္ ကပ္လွ်က္ေၿခတံရွည္တဲအိမ္ထဲတြင္ ငုတ္တုတ္။ ပညာရွင္ေခါင္းသံုးလံုးႏွင့္ၿဖစ္ခဲ့ၿပီ။ ဒူးႏွစ္ဖက္ၾကားေခါင္း၀င္ေနၿပီ။ ဆံစတုိ႔ကတစ္ေခါင္းလံုးေငြေရာင္ေတာက္ေၿပာင္ကာ ပါးေရနားေရတြန္႔လ်က္ ထံုထိုင္းမံႈမိုင္းလွ်က္၊ အတိတ္တို႔ကိုခက္ခက္ခဲခဲတူးစြေနသည္။ စဥ္းစားမရသည့္အခါအားတံုအားနာရီလွ်က္ ေတာင္းပန္ေနရာေသးသည္။ ဟုတ္ပါသည္ၾကာခဲ့ၿပီ ၁၇ ႏွစ္သမီးအရြယ္ၿမင္ခဲ့ရသည္လူတစ္ေယာက္အေၾကာင္း။
“ သူတုိ႔ေတြဒီမွာေနတုန္းကေတာ့ၿမင္တယ္ ခင္ခင္မင္မင္ေတာ့မရွိဘူးေၾကာက္လုိ႔ ေပပင္ေၿမာင္ဆိုတဲ့ေနရာမွာ ေရွာင္ေနရတယ္ အမၾကီးတုိ႔တဲမွာ လာေနတယ္ ဂ်ပန္ၿပန္ေတာ့ သူတုိ႔လည္းၿပန္တာပဲ။ အေမၾကီးေမကေဒၚစံအိမ္တဲ့ သူကိုေတာ့ ဆီဗုန္းေတြ၊ ဆန္ေတြ ပိုက္ဆံကအစကန္ေတာ့ပစ္ခဲ့တယ္ ဒီေဘးအိမ္မွာေနေတာ့ တုိ႔အေမနဲ႔ခင္တယ္ လူအမ်ားစာငွက္ေပ်ာ္တုံးေတြနဲ႔ ဟင္းခါးခ်က္ေတာ့ အေမၾကီးလာခပ္လဲဆိုၿပီေခၚေခၚေပးတယ္ေလ။” ေၿပာဆိုေနရင္းအဘြားေဒၚေစာေ၀ကခဏနားလိုက္သည္။ ၿပန္လည္စဥ္းစားေနသည္။ အတိတ္တို႔ကို ေၿပာၿပရသည္ကိုသူႏွစ္သက္ပံုေပၚသည္။ ရႊင္လန္းမႈတုိ႔ကိုေတြ႔လာရသည္။
“ အဲဒီအိမ္မွာေနေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီးကိုၿမင္တယ္ေလ။ ဒီလိုေတာသူေတာင္သားအ၀တ္စားနဲ႔ပဲ စစ္ယူနီေဖာင္းေတြမ၀တ္ဘူး အိမ္အေပၚတက္ကေနဆင္းဆင္းလာရင္ ႏွစ္ေယာက္ႏွစ္ေယာက္ပါလာ တတ္တယ္ ဒီၿပင္ရြာထဲသြားတာလည္းမၿမင္စဖူးဖူး။ တစ္ေန႔တစ္ခါအိမ္ေအာက္ထပ္ဆင္း ေရခ်ိဳးဆင္းတာေတာ့ ေတြ႔တယ္” အဘြားေဒၚေစာေ၀ကထိုမွ်သာမွတ္မိရွာေတာ့သည္။
ပုဏားရြာ သူၾကီးဦးေငြလိႈင္အိမ္မွ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္အားစတင္စစ္ေၾကၿငာခဲ့သည္။ ေအာင္ေၿမနင္းခဲ့သည္။ ရြာသူၾကီးၿဖစ္သည့္အတြက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနထိုင္ရန္မလံုၿခံဳေသာေၾကာင့္ ရြာထဲ ဦးသာရႊန္းအိမ္တြင္ေရႊ႕ေၿပာင္း ဖြက္ေပးထားၾကသည္။ ထိုအိမ္ႏွင့္ကပ္လွ်က္က အဘြားေဒၚေစေ၀အိမ္ပင္။
ကၽြန္ေတာ္ယင္းအိမ္ေပၚမွမဆင္းမီ အဘြားေဒၚေစာေ၀က က်န္းမာေရးေကာင္းေစေၾကာင္း၊ အႏၱရာယ္ကင္းေစေၾကာင္း ဆုေတာင္းေပးလိုက္သည္။ အညတရပင္မဲ့စိတ္ထားေကာင္းလွသည္။ အိမ္ေပၚတြင္အဘြားကလမ္းမကိုေငးရင္းက်န္ရစ္ခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္အတူအတိတ္တုိ႔က ၿငိပါလာသည္။
ထိုပံုရိပ္ေကာက္ေၾကာင္းမ်ားက ၿမန္မာႏိုင္ငံလြတ္လပ္ေရးရရန္ အစၿပဳခဲ့သည့္ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရး စတင္ခဲ့ပံုကို ပံုေဖာ္ေပးေနသည္။ ယခုေတာ့ဒီမိုကေရစီတုိက္ပြဲကို လက္နက္မဲ့နည္းၿဖင့္ေတာ္လွန္ေရးစတင္ ေနရသည့္အခ်ိန္။ ယင္းအခ်ိန္တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းတုိ႔၏ စိတ္ေနစိတ္ထားမ်ားၿဖစ္သည့္ အနစ္နာခံမႈ၊ ကိုယ္ခ်င္းစာမႈ၊ တန္းတူရည္တူအခြင့္ေရးကိုေလးစားမႈတုိ႔ အပင္ပန္းဆင္းရဲခံႏိုင္မႈ၊ ၾကီးၿမတ္သူတစ္ေယာက္လိုမေန ဟိတ္ဟန္မရွိ ပီဘိအညာသားေတာသားပီပီ ေနထိုင္တတ္မႈ၊ တုိ႔က မည္သည့္ေနရာမည့္သည့္အခ်ိန္တြင္မဆို က်င္သံုးေနထိုင္သြားသည္ဆိုသည္ကို ေတာသူေတာင္သား အညတရမ်ားက သက္ေသခံခဲ့သည္။ အေရာင္တင္ေပးခဲ့သည္။ ေကာက္ေၾကာင္းမ်ားကို ပိုမိုထင္ရွားလာေစသည္။ ေနာင္ေခါင္းေဆာင္လုပ္မည့္သူတို႔အား အတုယူအားက်ေစရန္ တိုက္တြန္းေနသည္။
အခ်ဳပ္ဆိုရေသာ္ ဆရာၾကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈႈင္းတည္းၿဖတ္သည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအတၱဳပၸတိၱတြင္ မွတ္ခ်က္ေရးရာ၌ ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္သခင္ႏုက “ ဤစာေစာင္ထုတ္ေ၀သူတုိ႔သည္ က်က်နန လံု႔လထုတ္ကာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႏွင့္သိသူ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႏွင့္ခင္သူ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႏွင့္ဆက္ဆံခဲ့သူ ဟူသမွ်ကို အယုတ္အလတ္အၿမတ္မေရြးရွာေဖြ ေတြ႔ဆံု၍ အေၿပာခိုင္းအေရးခိုင္းၾကရလိမ့္ဦးမည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ေမွ်ာ္လင့္လ်က္ရွိပါသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကိုသိသူ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကိုခင္သူ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႏွင့္ဆက္ဆံခဲ့သူအေပါင္းတုိ႔ကလည္း မိမိတုိ႔ၿမင္ခဲ့သမွ်၊ ၾကားခဲ့သမွ်၊ မွတ္မိသမွ်တို႔ကို အလဟာသမၿဖစ္ေစဘဲ ၿပန္ေၿပာၿခင္း ၿပန္ေရးၿခင္းတုိ႔ကိုၿပဳၾကပါကုန္ ဟူ၍လည္း ကၽြန္ေတာ္တိုက္တြန္းပါသည္” ဟူ၍ ထည့္သြင္းေရးသားခဲ့ရာ အခြင့္မ်ားသင့္ခဲ့လွ်င္ၿဖင့္…………………။
The Daily ELEVEN သတင္းစာ(၂၉.၃.၂၀၁၅) ထုတ္မွကူးယူေဖာ္ၿပပါသည္။
ေ၀လင္း(ၿပည္)
တင္ဆက္..ျပည္သတင္းလူငယ္(ျပည္သတင္း)
09253311019
